هجویات ذهن دختر خوابالو

این آرامش ظاهرم گمراهت نکند... در درون خانه بدوشم...!
 
بدون عنوان
ساعت ٤:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٦  

مدتیه بدجور تنهایی اذیتم میکنه

شدم عین یه آدم آهنی ... سردو بی روح

صبح بیدار میشم یه سری کارا رو طبق برنامه روزانه انجام میدم ... تکراری ...

اما همیشه جای یه کسی یه حسی یه چیزی وسط روزام خالیه ... یه حس مثل دوست داشتن !!! مثل خود عشق!!!

دلم عاشقی میخواد ... بی دلیل !!! بی سوال !!! بی واسطه !!! بی اما و اگر !!!

تنها که میشی دلت همیشه تنگ یکی میشه ... اون یکی که میاد دلتنگیات بیشتر میشه!!!

دارم خودمو تنبیه میکنم !!! تنبیه میکنم تا یادم نره با خودم و زندگیم چیکار کردم !!! تا یادم نره چقدر بچگی کردم !!! چقدر به خاطر یه قسم پوچ و بیخودی با زندگیم بازی کردم !!! دل چند نفرو شکستم تا دلی رو بدست بیارم که از اولشم مال من نبود ...

از کسایی که مثل لاشخور دورو برمو گرفت حالم به هم میخوره ... کسایی که حاضرن همه کاری بکنن تا توجه آدمو به خودشون جلب کنن ... بعدشم بیان خلوتتو بهم بریزن برن ... فقط بدنامیشون میمونه رو دلت همین